Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Blue Ruin

O Dwight είναι ένας άστεγος. Ζει σε ένα απαρχαιωμένο αυτοκίνητο. Μπουκάρει σε σπίτια για να κάνει ένα μπάνιο. Τρώει από τα σκουπίδια. Και μαθαίνει ότι ο άνθρωπος που σκότωσε τους γονείς του μόλις βγήκε από τη φυλακή. Ο Dwight έχει ορκιστεί εκδίκηση, έχει όμως ένα πρόβλημα... δεν είναι δολοφόνος και δεν έχει καμία από τις "αρετές" που προϋποθέτει το σπορ! Η αδεξιότητα του θα του προκαλέσουν πολύ μεγαλύτερους μπελάδες από ότι περίμενε...



Χαίρομαι πολύ να βλέπω τόσο πρωτότυπες και προσεγμένες ταινίες... τρόμου; Τεχνικά, ναι. Αυτό όμως που έχει μεγαλύτερη σημασία, είναι ότι το ταινιάκι αυτό σπάει κάθε κλισέ που μπορείς να σκεφτείς σχετικά με μια ιστορία εκδίκησης. Και έχει έναν χαρακτήρα τραυματισμένο, λιγομίλητο (χωρίς πλάκα, οι γραμμές των διαλόγων του είναι ελάχιστες), περισσότερο αγρίμι παρά άνθρωπο, που ότι θέλει να πει το μεταδίδει κυρίως εξωλεκτικά. Εξαιρετικός και ο πρωταγωνιστής σε έναν τόσο απαιτητικό και ασυνήθιστο ρόλο. 

Η ταινία κυλά κυρίως σε αργούς και "χαμηλού προφίλ" ρυθμούς, εξισορροπώντας εξαιρετικά στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο χιούμορ, το δράμα και το λυρισμό. Δεν λέω περισσότερα για να μη σας το χαλάσω. Συνιστώ ανεπιφύλακτα το Blue Ruin, σε κάθε θεατή που θέλει να δει κάτι πραγματικά νεωτεριστικό και ασυνήθιστο.

Βαθμολογία : 7/10

Δεν υπάρχουν σχόλια: