Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Sin City: A Dame to kill for

Όταν είχα δει το πρώτο Sin City, μου είχε φύγει το καφάσι. Χωρίς πλάκα, είναι μια από τις ταινίες που με εντυπωσίασε όσο ελάχιστες από τις χιλιάδες που έχω δει. Για αυτό και το σίκουελ ήταν πολυαναμενόμενο. Όχι μόνο για μένα, αλλά για πολύ κόσμο εκεί έξω. Η νέα παραγωγή έχει τα πάντα όλα που έκαναν την πρώτη ταινία ανεπανάληπτη. Έχει σαν cast το μισό χόλυγουντ. Έχει τον μεγάλο Robert Rodriguez στο τιμόνι. Γιατί λοιπόν είναι τόσο κακό;



Το A Dame to Kill For είναι από αυτές τις ταινίες που από τις πρώτες σκηνές καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Συνεχίζεις μέχρι το τέλος, ελπίζοντας κάτι να αλλάξει και να διαψευστεί το ένστικτό σου. Και, δυστυχώς, αυτό δεν συμβαίνει. Οι φίλοι του αυθεντικού κόμικ δεν πρέπει να εκπλαγούν και τόσο, ξέρουν ότι ο ομώνυμος τόμος δεν καταφέρνει επ' ουδενί να ανταπεξέλθει στα υψηλά στάνταρ που έθεσε το πρώτος. 

Όμως, ξαναλέω, γιατί το έκαναν ΤΟΣΟ κακό; Γιατί οι ομολογουμένως καλοί ηθοποιοί, παίζοντας ήδη γνωστούς και cult χαρακτήρες είναι τόσο ψεύτικοι, θυμίζοντας θλιβερές καρικατούρες; Γιατί όλη η ταινία δεν έχει ούτε ένα αληθινό γύρισμα, αντικαθιστώντας τα πάντα με γραφικά υπολογιστή; Και γιατί ΤΟΣΟ κακής ποιότητας γραφικά υπολογιστή; (χωρίς πλάκα, το οπτικό αποτέλεσμα είναι πολύ χειρότερο από την πρώτη ταινία που γυρίστηκε τόσα χρόνια πριν, βασικά θυμίζει βιντεοπαιχνίδι σε κονσόλα... προηγούμενης γενιάς!) Τέλος, δεδομένου των πολλών τευχών του κόμικ, αλλά και τόσων καλών σεναρίων που θα μπορούσαν να γραφτούν για μια δεύτερη Sin City ταινία, γιατί επέλεξαν αυτή την τελείως προβλέψιμη ιστορία που αποτυγχάνει να διακινήσει έστω στο ελάχιστο το ενδιαφέρον του θεατή; Και για τις "παράπλευρες" ιστορίες δεν σχολιάζω καν. Τις έχεις ήδη ξεχάσει προτού τελειώσει η ταινία.  

Βαθμολογία : 3/10 και πολλά του βάζω

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Dolls (1987)

Με την αφορμή του Halloween, ξεσκόνισα μερικά κλασικά θριλεράκια της δεκαετίας του '80 και σας τα παρουσιάζω. Πρώτο στη σειρά, το Dolls, από τον γνωστό στους θριλεράδες, Suart Gordon (From Beyond, Dagon, Re-animator)



Εντάξει, εδώ ο τίτλος είναι το μεγαλύτερο spoiler που θα μπορούσε να κάνει κανείς, αλλά, εδώ που τα λέμε, έχει σημασία; Κούκλες δολοφόνοι λοιπόν, όμως με ένα πολύ ωραίο twist: οι κούκλες δολοφονούν όσους έχουν απολέσει την παιδικότητά τους και έχουν γίνει "σοβαροί" και αμετανόητοι "μεγάλοι". Αυτά και άλλα πολλά θα συμβούν στην αξιαγάπητη μικρή πρωταγωνίστρια, στους κακοποιητικούς γονείς της και σε κάποιους απρόβλεπτους επισκέπτες, που η μοίρα θα τους φέρει σε ένα αρχαίο σπίτι στην άκρη του πουθενά, στο οποίο κατοικεί ένα ζευγάρι από υπέργηρους παιχνιδοποιούς. 

Παρά την ολοφάνερη κιτσαρία και τα κλισέ χαρακτήρων που επέβαλλε η εποχή (ή μήπως εξαιτίας αυτών;) το Dolls είναι μια υπέροχη ταινία, για τους θριλεράδες που νοσταλγούν (και μάλλον μόνο για αυτούς). Σίγουρα, οι βίαιες σκηνές θα μπορούσαν να είναι πιο "θριλεράδικες", σίγουρα οι ερμηνείες σηκώνουν βελτίωση, σίγουρα η η διάχυτη ιλαρότητα (έως βλακεία) "αραιώνει" (αλλά και νοστιμεύει!) την κατά τα άλλα στιβαρή ατμόσφαιρα. Δεν ξέρω αν αγάπησα την ταινιούλα καθεαυτή, ή αυτό που αυτή η ταινιούλα θα μπορούσε να είναι. Όπως και να έχει, την καταευχαριστήθηκα. 

Βαθμολογία: τελείως υποκειμενικά, 7/10

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Πάμε ξανά!

Πάμε ξανά. Γιατί έτσι. Γιατί μου λείψατε. Γιατί, μετά από τόσο καιρό, θέλετε κι άλλο. Αλλά αυτό από μόνο του σαφέστατα δεν φτάνει. Πάμε ξανά γιατί… ξέρω ‘γω γιατί; Και, στο κάτω κάτω, έχει σημασία;

Ήμουν ανέκαθεν ξεκάθαρος απέναντί σας και θα εξακολουθήσω. Δεν μετανιώνω ούτε στιγμή για αυτόν τον χρόνο διακοπής της λειτουργίας του μπλογκ. Τον χρειαζόμουν. Για πολλούς λόγους... (βλέπε συνημμένη εικόνα, για τον σημαντικότερο από αυτούς!)



Θα μου πείτε, μήπως τώρα οι συνθήκες άλλαξαν; Όχι. Ίσα ίσα, όσο περνάει ο καιρός, γίνομαι ολοένα και πιο busy για αμέτρητα πράγματα. Αλλά δε βαριέσαι. Πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και μετά το χούι του. Προτιμώ να τα λέμε με ρυθμό που να ταιριάζει πιο καλά στο δικό μου πρόγραμμα, παρά καθόλου.

Αυτό σημαίνει ότι οι αναρτήσεις αυτού του μπλογκ θα είναι λιγότερες σε σχέση με το παρελθόν; Ε, ναι. Αλλά ό,τι χάσουμε σε ποσότητα, ευελπιστώ να το κερδίσουμε σε ποιότητα. Και, αν μη τι άλλο, έχουμε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα να πούμε.


Πάμε ξανά, λοιπόν. Χωρίς πλάνο, χωρίς όρους, χωρίς καβάτζα καμιά. Οι στήλες του μπλογκ θα αναδιαμορφωθούν για να ταιριάξουν στις τρέχουσες συνθήκες. Το πολύ «λίπος» θα το αποχαιρετίσουμε. Τα κείμενα θα είναι (ακόμα) πιο σύντομα, κοφτά και περιεκτικά. Φυσικά θα διατηρήσουμε το χιούμορ, τις παρουσιάσεις ταινιών, τα άρθρα για παιχνίδια ρόλων. Και ό,τι άλλο μας κάνει κέφι. Θα τα βρούμε όλα αυτά στην πορεία. Μαζί