Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

The Babadook

Διαμάντι εξ Αυστραλίας. Χορροράδες, αγαλλιάστε, αυτή την ταινία την περιμένατε! Αγνοείστε τον γελοίο τίτλο και ετοιμαστείτε για το πιο ενδιαφέρων ίσως θρίλερ των τελευταίων ετών. Στόρυ: οι έμμονες φοβίες ενός παιδιού για φανταστικά τέρατα προβληματίζουν τη χήρα μητέρα του. Όμως, καθώς το ένα ανησυχητικό φαινόμενο διαδέχεται το άλλο, αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι ένας πολύ δυσάρεστος απρόσκλητος επισκέπτης έχει εισβάλλει στο σπίτι... και δεν έχει σκοπό να φύγει εύκολα. 


Δεν ακούγεται τρομερά τετριμμένο; Ε, και είναι. Στην αρχή. Γιατί, το The Babadook παίρνει ένα αρκετά χρησιμοποιημένο θέμα και στη συνέχεια το απογειώνει. Τέτοιες τρομοσκηνές είχα καιρό να δω. Σκοτάδι, παράνοια, τρέλα, σουρεαλισμός, όλα μαζί φτιάχνουν ένα εκρηκτικό μείγμα που θα ικανοποιήσει τους έμπειρους τρομολάγνους. 

Το πρόβλημα έγκειται στη λέξη "έμπειρους". Το Babadook, για το δικό του (εμπορικό) καλό ίσως θα έπρεπε να είχε τελειώσει 10 - 15 λεπτά πριν. ΄Ομως, επιλέγει ένα δύσκολο, αμφιλεγόμενο φινάλε που θα ξενίσει πολύ και εν μέρει θα μειώσει την ευχαρίστηση των πιο άπειρων θεατών. Ο λόγος; Επιλέγει (ίσως ένα κομματάκι πιο απότομα από όσο θα έπρεπε) να χρησιμοποιήσει καθαρό συμβολισμό για τα τελευταία λίγα λεπτά, σε αντίθεση με την υπόλοιπη ταινία που ακολουθεί συμβατικές αφηγηματικές γραμμές. 

Λίγα άλλα πραγματάκια έχουν σημασία. Ένα δυο ασύνδετα στοιχεία και κάποιες πολυφορεμένες σκηνές που θα έπρεπε ίσως να έχουν αποφευχθεί. Ασήμαντες λεπτομέρειες. Το The Babadook είναι ένα βαρβάτο θρίλερ για απαιτητικούς και μερακλήδες. Και δεν μπορώ παρά να το συστήνω ανεπιφύλακτα. 

Βαθμολογία : τουλάχιστον 8/10

Boyhood (Μεγαλώνοντας)

Αυτή είναι μια πολύ ιδιαίτερη ταινία. Περιγράφει την πορεία ενός αγοριού, από την παιδική ηλικία, έως την ενηλικίωση. Και βασίζεται σε ένα πολύ πρωτότυπο και ενδιαφέρων "πείραμα". Η διάρκεια των γυρισμάτων της είναι περίπου όση και η χρονική περίοδος που καλύπτει. Εν ολίγοις, καθόλη τη διάρκεια της ταινίας, επί 12 χρόνια, χρησιμοποιήθηκε το ίδιο cast ηθοποιών που τους βλέπουμε κυριολεκτικά να ωριμάζουν μπροστά μας, καθώς παρακολουθούμε την ταινία. 


Τεχνικώς μιλώντας, έχω μόνο καλά πράγματα να πω για αυτή την ταινία. Σκηνοθεσία, διάλογοι, ερμηνείες, όλα σούπερ. Χαρισματικό cast και εξαιρετικές ερμηνείες. Δικαίως, όταν βγήκε έγινε ο χαμός. 

Εμένα όμως κάτι δεν μου δένει. Είναι που... λείπει παντελώς ένα συγκεκριμένο σενάριο που να ξεκινά και να καταλήγει κάπου. Επί (περίπου) τρεις ατέλειωτες ώρες, βλέπεις αυτό που περιέγραψα πιο πριν. Το μεγάλωμα ενός παιδιού που απεικονίζεται με εκπληκτικά γυρισμένα στιγμιότυπα σε διάφορες χρονικές περιόδους της ζωής του. Και αυτό είναι όλο. 

Εντάξει, καταλαβαίνω ότι υπάρχει και τέτοιο είδος τέχνης. Που, εν ολίγοις, προσομοιάζει την αληθινή ζωή. Δεν μπορώ όμως με τίποτα να το κατανοήσω. Νομίζω ότι ο κόσμος βλέπει μια ταινία, διαβάζει ένα βιβλίο κλπ ακριβώς για να ξεφύγει από την καθημερινότητα που έτσι και αλλιώς ζει και τρώει στη μάπα όλη μέρα και όλη νύχτα. Το να σερβίρεις ξανά... άλλη μια μερίδα από καθημερινότητα, είναι μια προοπτική που εμένα τουλάχιστον δεν βρίσκει σύμφωνο. 

Αδυνατώ να βαθμολογήσω αυτή την ταινία. Σίγουρα είναι ένα επικό (με την ευρεία έννοια του όρου) δημιούργημα που θα ήθελα να μου αρέσει πολύ. Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, μετάνιωσα τις τρεις ώρες που χάλασα βλέποντάς την. 

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

The Thing vs... The Thing!

Το The Thing είναι κατά πολλούς η καλύτερη ταινία του John Carpenter και κατά τον υποφαινόμενο ένα από τα καλύτερα θρίλερ όλων των εποχών. 



Αυτό που ίσως δεν ξέρει πολύς κόσμος, είναι ότι φτιάχτηκε ένα remake (ή μάλλον prequel/reimagining) της κλασικής ταινίας το 2011, με την Mary Elizabeth Winstead στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Φυσικά, η ταινία θάφτηκε στη σκιά του προκατόχου της και ίσως λόγω ελλιπούς προώθησης. Και είναι κρίμα, γιατί ομολογουμένως είναι πολύ καλύτερη από όσο θα περίμενε κανείς. 


Η χαρισματική πρωταγωνίστρια αποδεικνύει ότι είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα όμορφο πρόσωπο πάνω σε ένα υπέροχο κορμί και καταφέρνει να σηκώσει άνετα το βάρος της ταινίας στις λυγερές πλάτες της. Συνοδεύεται από ένα αξιόλογο cast, κυρίως Νορβηγικής καταγωγής, κάτι που αποτελεί άλλη μια ευπρόσδεκτη καινοτομία, καθώς ό,τι φέρνει σε Αμερικανιά έχει εκτοξευτεί δια ροπάλου εκτός από την ταινία! 

Επιπλέον ευπρόσδεκτες είναι οι ανατροπές στο σενάριο. Οι συντελεστές δείχνουν να απολαμβάνουν να στήνουν σκηνικά που θυμίζουν την πρωτότυπη ταινία, με μοναδικό σκοπό να τα ανατρέψουν τελείως στη συνέχεια και να τρέξουν την ιστορία σε νέα, ανεξερεύνητα μονοπάτια. Επιτυχής και η σύνδεση με το κλασικό Thing, καθώς το remake υποτίθεται ότι προηγείται χρονικά.

Καλά πράματα έχω να πω και για τα τέρατα, καθώς (λαμπερή εξαίρεση στον κανόνα που επιβάλλει το budget) εδώ έχουν χρησιμοποιηθεί κυρίως make up effects (με τα εφέ υπολογιστή απλά να συνεπικουρούν το θέαμα) με αποτέλεσμα η ταινία να έχει μια vintage αισθητική που θυμίζει καλές αντίστοιχες σκηνές από αντίστοιχους ένδοξους τίτλους του παρελθόντος (original Thing, Alien, Hellraiser)

Bottomline: κόντρα σε κάθε προσδοκία, το remake είναι μια εξαιρετική προσπάθεια! Βέβαια, δεν ξεπερνάει το πρωτότυπο, αλλά αν μη τι άλλο, το τιμά δεόντως! Το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε κάθε horror-ά και όχι μόνο. 

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Blue Valentine

Οι σχέσεις ενός ζευγαριού από τη μαγεία των πρώτων ημερών της γνωριμίας σε αντιδιαστολή με τη φθορά που συσσωρεύθηκε με τα χρόνια. 



Όταν είχε βγει, είχε γίνει ο χαμός. Φυσικά, όποιος πλέει άκριτα προς την κατεύθυνση που φυσάει το hype, μάλλον πρέπει να αλλάξει μπούσουλα. Για αυτό είχα αποφύγει να τη δω τότε. Τυχαία έπεσε στην προσοχή μου τώρα. Είναι μια από τις ταινίες που έχτισαν την καριέρα του Ryan Gosling, και, ερμηνευτικά τουλάχιστον, καταλαβαίνω το γιατί - εδώ είναι απλά εξαιρετικός. Τώρα, όσον αφορά την ταινία, αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

Χαίρομαι που απέφυγαν τις μελούρες και τα κλισέ. Μιλάμε, τα απέφυγαν τελείως. Ωστόσο, προσπαθώντας να χτίσουν μια ζοφερή εικόνα, χωρίς πραγματικό... λόγο! Και, εντάξει, καταλαβαίνω ότι τα χρόνια μπορούν να σε κάνουν να μη θες να δεις καν μπροστά σου τον άλλον, χωρίς να ξέρεις το γιατί. Όταν όμως βλέπω σινεμά, θέλω να δω και ένα ΓΙΑΤΙ, επειδή... αυτό είναι η τέχνη! Αν θέλω να δω ότι η ζωή είναι ένα χάος και ότι κάποια πράγματα απλά συμβαίνουν χωρίς λόγο, δε χρειάζεται να μπω στον κόπο να δω ταινία για αυτό. Απλά κοιτώ γύρω μου. Το σινεμά (και ίσως η τέχνη γενικότερα) ΑΠΑΙΤΕΙ ένα μύθο πίσω από τα γεγονότα. Και το Blue Valentine δεν έχει αυτό ακριβώς. Έναν μύθο που θα "δέσει" και θα δώσει νόημα και υπόσταση στις εξαιρετικές ερμηνείες και διαλόγους.

Βαθμολογία : 6/10

Blue Ruin

O Dwight είναι ένας άστεγος. Ζει σε ένα απαρχαιωμένο αυτοκίνητο. Μπουκάρει σε σπίτια για να κάνει ένα μπάνιο. Τρώει από τα σκουπίδια. Και μαθαίνει ότι ο άνθρωπος που σκότωσε τους γονείς του μόλις βγήκε από τη φυλακή. Ο Dwight έχει ορκιστεί εκδίκηση, έχει όμως ένα πρόβλημα... δεν είναι δολοφόνος και δεν έχει καμία από τις "αρετές" που προϋποθέτει το σπορ! Η αδεξιότητα του θα του προκαλέσουν πολύ μεγαλύτερους μπελάδες από ότι περίμενε...



Χαίρομαι πολύ να βλέπω τόσο πρωτότυπες και προσεγμένες ταινίες... τρόμου; Τεχνικά, ναι. Αυτό όμως που έχει μεγαλύτερη σημασία, είναι ότι το ταινιάκι αυτό σπάει κάθε κλισέ που μπορείς να σκεφτείς σχετικά με μια ιστορία εκδίκησης. Και έχει έναν χαρακτήρα τραυματισμένο, λιγομίλητο (χωρίς πλάκα, οι γραμμές των διαλόγων του είναι ελάχιστες), περισσότερο αγρίμι παρά άνθρωπο, που ότι θέλει να πει το μεταδίδει κυρίως εξωλεκτικά. Εξαιρετικός και ο πρωταγωνιστής σε έναν τόσο απαιτητικό και ασυνήθιστο ρόλο. 

Η ταινία κυλά κυρίως σε αργούς και "χαμηλού προφίλ" ρυθμούς, εξισορροπώντας εξαιρετικά στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο χιούμορ, το δράμα και το λυρισμό. Δεν λέω περισσότερα για να μη σας το χαλάσω. Συνιστώ ανεπιφύλακτα το Blue Ruin, σε κάθε θεατή που θέλει να δει κάτι πραγματικά νεωτεριστικό και ασυνήθιστο.

Βαθμολογία : 7/10

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014

100 feet

Η ταινία βιάζεται να προδώσει τα πάντα με το καλημέρα: το πόστερ της περιέχει όλα τα σπόιλερ που ΔΕΝ χρειάζεσαι, οπότε, δεν κομπλάρω να αναπαράγω. Η (αντι)ηρωίδα της ταινίας σκότωσε τον άντρα της και για αυτό καταδικάστηκε σε κατ' οίκον περιορισμό... με τη λεπτομέρεια ότι το σπίτι το έχει στοιχειώσει ο σύζυγος! Και δεν έχει καθόλου, μα ΚΑΘΟΛΟΥ καλές προθέσεις!



Το να δώσεις τόσο πολλά από την πλοκή έτσι, φόρα παρτίδα, σημαίνει ότι είτε έχεις βγάλει το μπάζο, ή έχεις μεγάλα κοχόνες και το ξέρεις. Ευτυχώς, εδώ ισχύει η δεύτερη περίπτωση και έτσι, παρά το ότι ξεκινάς την θέαση πλήρως ενημερωμένος και... ξενερωμένος, αυτό το ταινιάκι καταφέρνει τελικά να κερδίσει τη μαύρη καρδιά του κάθε τρομολάγνου. 

Εξαιρετική (και υπέροχη παρουσία!) η Famke Janssen που την είχαμε συνηθίσει (και δυστυχώς έχει τυποποιηθεί) σε τηλε-σαπουνάδες τύπου CSI: Άνω Καρδίτσα. Η ταινία ξεκινά και συνεχίζει δυνατά, έχοντας κάποια πολύ ζουμερά sub-plots που δυστυχώς μένουν ανεκμετάλλευτα, είτε λόγω ψαλιδιού στο budget, είτε λόγω χασάπικου μοντάζ στην τελική κόπια της ταινίας. Το αυτό ισχύει και για το φινάλε που είναι δυστυχώς πολύ "λιγότερο" και "ευκολότερο" από αυτό που αρμόζει σε αυτό το διαμαντάκι. Ωστόσο, όπως και να έχει, παρά τα ελαττώματά του, το 100 feet βγάζει πανηγυρικά το κατοστάρι. Αν γουστάρεις τις (εξαιρετικές) τρομο b-movies, εδώ την καταβρήκες!

βαθμολογία : 7/10

Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Sin City: A Dame to kill for

Όταν είχα δει το πρώτο Sin City, μου είχε φύγει το καφάσι. Χωρίς πλάκα, είναι μια από τις ταινίες που με εντυπωσίασε όσο ελάχιστες από τις χιλιάδες που έχω δει. Για αυτό και το σίκουελ ήταν πολυαναμενόμενο. Όχι μόνο για μένα, αλλά για πολύ κόσμο εκεί έξω. Η νέα παραγωγή έχει τα πάντα όλα που έκαναν την πρώτη ταινία ανεπανάληπτη. Έχει σαν cast το μισό χόλυγουντ. Έχει τον μεγάλο Robert Rodriguez στο τιμόνι. Γιατί λοιπόν είναι τόσο κακό;



Το A Dame to Kill For είναι από αυτές τις ταινίες που από τις πρώτες σκηνές καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Συνεχίζεις μέχρι το τέλος, ελπίζοντας κάτι να αλλάξει και να διαψευστεί το ένστικτό σου. Και, δυστυχώς, αυτό δεν συμβαίνει. Οι φίλοι του αυθεντικού κόμικ δεν πρέπει να εκπλαγούν και τόσο, ξέρουν ότι ο ομώνυμος τόμος δεν καταφέρνει επ' ουδενί να ανταπεξέλθει στα υψηλά στάνταρ που έθεσε το πρώτος. 

Όμως, ξαναλέω, γιατί το έκαναν ΤΟΣΟ κακό; Γιατί οι ομολογουμένως καλοί ηθοποιοί, παίζοντας ήδη γνωστούς και cult χαρακτήρες είναι τόσο ψεύτικοι, θυμίζοντας θλιβερές καρικατούρες; Γιατί όλη η ταινία δεν έχει ούτε ένα αληθινό γύρισμα, αντικαθιστώντας τα πάντα με γραφικά υπολογιστή; Και γιατί ΤΟΣΟ κακής ποιότητας γραφικά υπολογιστή; (χωρίς πλάκα, το οπτικό αποτέλεσμα είναι πολύ χειρότερο από την πρώτη ταινία που γυρίστηκε τόσα χρόνια πριν, βασικά θυμίζει βιντεοπαιχνίδι σε κονσόλα... προηγούμενης γενιάς!) Τέλος, δεδομένου των πολλών τευχών του κόμικ, αλλά και τόσων καλών σεναρίων που θα μπορούσαν να γραφτούν για μια δεύτερη Sin City ταινία, γιατί επέλεξαν αυτή την τελείως προβλέψιμη ιστορία που αποτυγχάνει να διακινήσει έστω στο ελάχιστο το ενδιαφέρον του θεατή; Και για τις "παράπλευρες" ιστορίες δεν σχολιάζω καν. Τις έχεις ήδη ξεχάσει προτού τελειώσει η ταινία.  

Βαθμολογία : 3/10 και πολλά του βάζω

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Dolls (1987)

Με την αφορμή του Halloween, ξεσκόνισα μερικά κλασικά θριλεράκια της δεκαετίας του '80 και σας τα παρουσιάζω. Πρώτο στη σειρά, το Dolls, από τον γνωστό στους θριλεράδες, Suart Gordon (From Beyond, Dagon, Re-animator)



Εντάξει, εδώ ο τίτλος είναι το μεγαλύτερο spoiler που θα μπορούσε να κάνει κανείς, αλλά, εδώ που τα λέμε, έχει σημασία; Κούκλες δολοφόνοι λοιπόν, όμως με ένα πολύ ωραίο twist: οι κούκλες δολοφονούν όσους έχουν απολέσει την παιδικότητά τους και έχουν γίνει "σοβαροί" και αμετανόητοι "μεγάλοι". Αυτά και άλλα πολλά θα συμβούν στην αξιαγάπητη μικρή πρωταγωνίστρια, στους κακοποιητικούς γονείς της και σε κάποιους απρόβλεπτους επισκέπτες, που η μοίρα θα τους φέρει σε ένα αρχαίο σπίτι στην άκρη του πουθενά, στο οποίο κατοικεί ένα ζευγάρι από υπέργηρους παιχνιδοποιούς. 

Παρά την ολοφάνερη κιτσαρία και τα κλισέ χαρακτήρων που επέβαλλε η εποχή (ή μήπως εξαιτίας αυτών;) το Dolls είναι μια υπέροχη ταινία, για τους θριλεράδες που νοσταλγούν (και μάλλον μόνο για αυτούς). Σίγουρα, οι βίαιες σκηνές θα μπορούσαν να είναι πιο "θριλεράδικες", σίγουρα οι ερμηνείες σηκώνουν βελτίωση, σίγουρα η η διάχυτη ιλαρότητα (έως βλακεία) "αραιώνει" (αλλά και νοστιμεύει!) την κατά τα άλλα στιβαρή ατμόσφαιρα. Δεν ξέρω αν αγάπησα την ταινιούλα καθεαυτή, ή αυτό που αυτή η ταινιούλα θα μπορούσε να είναι. Όπως και να έχει, την καταευχαριστήθηκα. 

Βαθμολογία: τελείως υποκειμενικά, 7/10

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Πάμε ξανά!

Πάμε ξανά. Γιατί έτσι. Γιατί μου λείψατε. Γιατί, μετά από τόσο καιρό, θέλετε κι άλλο. Αλλά αυτό από μόνο του σαφέστατα δεν φτάνει. Πάμε ξανά γιατί… ξέρω ‘γω γιατί; Και, στο κάτω κάτω, έχει σημασία;

Ήμουν ανέκαθεν ξεκάθαρος απέναντί σας και θα εξακολουθήσω. Δεν μετανιώνω ούτε στιγμή για αυτόν τον χρόνο διακοπής της λειτουργίας του μπλογκ. Τον χρειαζόμουν. Για πολλούς λόγους... (βλέπε συνημμένη εικόνα, για τον σημαντικότερο από αυτούς!)



Θα μου πείτε, μήπως τώρα οι συνθήκες άλλαξαν; Όχι. Ίσα ίσα, όσο περνάει ο καιρός, γίνομαι ολοένα και πιο busy για αμέτρητα πράγματα. Αλλά δε βαριέσαι. Πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και μετά το χούι του. Προτιμώ να τα λέμε με ρυθμό που να ταιριάζει πιο καλά στο δικό μου πρόγραμμα, παρά καθόλου.

Αυτό σημαίνει ότι οι αναρτήσεις αυτού του μπλογκ θα είναι λιγότερες σε σχέση με το παρελθόν; Ε, ναι. Αλλά ό,τι χάσουμε σε ποσότητα, ευελπιστώ να το κερδίσουμε σε ποιότητα. Και, αν μη τι άλλο, έχουμε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα να πούμε.


Πάμε ξανά, λοιπόν. Χωρίς πλάνο, χωρίς όρους, χωρίς καβάτζα καμιά. Οι στήλες του μπλογκ θα αναδιαμορφωθούν για να ταιριάξουν στις τρέχουσες συνθήκες. Το πολύ «λίπος» θα το αποχαιρετίσουμε. Τα κείμενα θα είναι (ακόμα) πιο σύντομα, κοφτά και περιεκτικά. Φυσικά θα διατηρήσουμε το χιούμορ, τις παρουσιάσεις ταινιών, τα άρθρα για παιχνίδια ρόλων. Και ό,τι άλλο μας κάνει κέφι. Θα τα βρούμε όλα αυτά στην πορεία. Μαζί