Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

KAMENO ανέκδοτο : με τον Βάιο!

αντιγράφω από Volrath, ενώ ακόμη καίγομαι... 


 Ήταν μια φορά ο Βάιος και η παρέα του στη θάλασσα.


Σε κάποια φάση και ενώ όλοι κάνανε το μπανάκι τους αμέριμνοι, ο Βάιος, που είχε ξανοιχτεί, παθαίνει κράμπα και αρχίζει να καλεί σε βοήθεια.
Η παρέα σάστισε...
Ένας από την παρέα αμέσως επιχειρεί να του πετάξει ένα σχοινί το οποίο, όμως, αποδεικνύεται μικρό.
O Βάιος συνεχίζει να πνίγεται και να καλεί σε βοήθεια.
Κάποιος άλλος προσπαθεί να του πετάξει ένα στρώμα.
Ο αέρας όμως ήταν δυνατός και το στρώμα καταλήγει αλλού για αλλού...
Η κατάσταση είχε ζορίσει.
Ο Βάιος που δεν είχε πολλές δυνάμεις ακόμα άρχισε να βουλιάζει!
Ξαφνικά ένας τρίτος από την παρέα αποφασίζει να πάρει την ευθύνη πάνω του και να σώσει τον Βάιο!
Βγάζει, λοιπόν, ένα λάπτοπ από την τσάντα του, το ανοίγει, πατάει alt + f5 + shift + tab + page up + f11 + caps lock και από το λάπτοπ βγαίνουν, ως δια μαγείας, πέντε ακτίνες oι οποίες πέφτουν πάνω στον Βάιο.
Μετά όπως οι ακτίνες ακουμπάνε τον Βάιο ξαναπατάει ο τύπος num lock + insert + f9 + f4 + scroll + escape και οι ακτίνες σηκώνουν τον Βάιο και τον βγάζουν στην παραλία.
Η γυναίκα του Βάιου, με δάκρυα ευγνωμοσύνης αγκαλιάζει τον λουόμενο και του λέει:
- Να σαι καλά ανθρωπέ μου, έσωσες τον άντρα μου! Αλλά πες μου τι μηχάνημα είναι αυτό που έχεις και τον έσωσες?
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
- Σώνει Βάιο!

Wreck it Ralph (Ralph : Η Επόμενη Πίστα)


Μάστορας : Rich Moore
Παίχτες : John C. Reilly, Jack McBrayer, Jane Lynch 
Με δυο λογάκια :
Ο κακός ενός κλασικού βιντεοπαιχνιδιού, αποφασίζει να γίνει καλός για να κερδίσει τη συμπάθεια των υπόλοιπων χαρακτήρων του παιχνιδιού και αυτό προκαλεί χάος στο συνοικιακό ουφάδικο όπου βρίσκεται το βιντεοπαιχνίδι.


Αναλυτικότερα :
Επιτέλους! Κάτι πρωτότυπο, κάτι αληθινό, κάτι με καρδιά! Φτιαγμένο με μεράκι και πολλή αγάπη για εκείνα τα βιντεοπαιχνίδια που μας «μεγάλωσαν», το Wreck-It Ralph δεν είναι απλά μια καλοφτιαγμένη αρπαχτή που θα χαϊδέψει τα ένστικτα και τις μνήμες των απανταχού geeks. Όχι, η ταινιούλα αυτή φτιάχτηκε από παιδιά που έχουν την ίδια αρρώστια με εμάς και που τάισαν πολλά κέρματα για να τερματίσουν το αγαπημένο τους παιχνίδι, τότε που τα παιχνίδια ήταν ΑΛΗΘΙΝΑ (δηλαδή όντως ΔΥΣΚΟΛΑ) και τα πάντα ήταν απλώς πιο πολύχρωμα, πιο γευστικά και (αναλόγως με το τι καταγώγιο επέλεγες για να περνάς τα απογεύματά σου) πιο… οσμηρά! Και δεν φτάνει μόνο αυτό! Πολλές, πάρα πολλές καταπληκτικές ιδέες αλλά και Licenses από πασίγνωστα παιχνίδια που δίνουν στο όλο αποτέλεσμα ακόμη πιο συλλεκτική και cult αξία!

Τι να πει κανείς για μια ταινία που αρχίζει με μια αλησμόνητη σκηνή όπου όλοι οι κλασικοί κακοί των βιντεοπαιχνιδιών (ο Bowser του Mario, ο Mr. Bison και ο Zangief του Street Fighter, ο Kano του Mortal Kombat και πολλοί άλλοι) κάνουν μεταξύ τους… group therapy για να συνεχίσουν να ανταπεξέρχονται ψυχολογικά στο ρόλο τους ως κακοί! Με πρόεδρο και συντονιστή τους, τον πλέον κακό (στο «σπίτι» του οποίου λαμβάνει χώρα και η ψυχοθεραπεία) το φάντασμα του Pac Man! Και όμως, η συνέχεια είναι εξίσου δυνατή. Ένα όργιο φαντασίας, υπέροχων χρωμάτων, γουστόζικων και αγαπησιάρικων χαρακτήρων μαγεύει το θεατή μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους. Σφιχτή σκηνοθεσία, άψογοι ρυθμοί που δεν αφήνουν στιγμή την ταινία να κάνει κοιλιά, καταπληκτικό screenplay με το χιούμορ να πέφτει ακριβώς στα σωστά σημεία και στις σωστές δόσεις (ούτε γλυκανάλατο, ούτε κρυάδες). Να λέμε και την αλήθεια, κάποιοι εκεί στην Disney τα τελευταία χρόνια κάνουν πολύ καλή δουλειά. 


Ρεζουμέ :
Ένα υπέροχο παραμύθι που ΔΕΝ είναι μόνο για πιτσιρίκια, αν το Wreck it Ralph δεν καταφέρει έστω για 2 ώρες να ξυπνήσει το παιδί που κρύβεις μέσα σου…  τότε σου έχω άσχημα νέα…

Πόσα πιάνει; 4,5 / 5 

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

Week's Greek : Χριστίνα Αλούπη



... παλιό αλλά κλασικό ωσάν εθνικός θησαυρός. κανονικό MILFgasm...













Argo (Επιχείρηση : Argo)


Μάστορας : Ben Affleck
Παίχτες : Ben Affleck, Bryan Cranston, John Goodman
Με δυο λογάκια :
Η επιχείρηση να αποσπαστούν 6 Αμερικάνοι φυγάδες από το Ιράν – μεταμφιεσμένοι σε κινηματογραφικό συνεργείο ταινιών επιστημονικής φαντασίας. Βασισμένο σε μια αληθινή ιστορία που προέκυψε από την συνεργαγία της CIA με την κυβέρνηση του Καναδά, μια περίοδο που το Ιράν βρισκόταν σε καθεστώς επανάστασης.


Αναλυτικότερα :
Εντάξει. Όποιος δεν έχει ακόμη ακουστά το Argo, ούτε καν σαν τίτλο, μάλλον ζει σε άλλο πλανήτη. Ένεκα της τεράστιας δημοσιότητας, της ακόμη μεγαλύτερης προβολής που δέχτηκε και λίγες ώρες πριν την (μάλλον αναπόφευκτη) βράβευσή του με Oscar καλύτερης ταινίας, η Καμαριέρα αποπειράται να απαντήσει στο ερώτημα : είναι τελικά τόσο καλό ή μια υπερπροβεβλημένη πατάτα; Λοιπόν, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, στο τεχνικόν του θέματος η ταινία είναι μια χαρά. Ωραία και εξόχως πρωτότυπη ιστορία, ερμηνείες, ρυθμοί, μοντάζ, όλα είναι κορυφαίου επιπέδου. Η σκηνοθετική ματιά του Affleck είναι στερεή και ντούρα, αν και λιγάκι παλιομοδίτικη, αντανακλώντας το κλίμα της εποχής και συνεπικουρούμενη από την «ξεθωριασμένη» φωτογραφία. Ναι, λοιπόν, το Argo είναι όντως μια καλή ταινία

… απλά ότι τόσο πολύ όσο μας θέλουν να πιστέψουμε. Με την ανάπτυξη των χαρακτήρων να γίνεται στο ελάχιστο, οι περισσότεροι πρωταγωνιστές είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων αδιάφοροι, στην χειρότερη αντιπαθείς προς τον θεατή. Η ταινία έχει μια σαφέστατα φιλοαμερικάνικη οπτική, παρουσιάζοντας τους Ιρανούς… κάπως σαν εξαγριωμένα ζόμπι (βασικά, πλάνα της θύμιζαν σκηνές από το Resident Evil 5!) και περνώντας κάτω από το χαλί το γεγονός ότι η όλη φάση στράβωσε εξαιτίας της παρέμβασης της Αμερικής να τοποθετήσει στην περιοχή έναν τύραννο που εξυπηρετούσε τα δικά της συμφέροντα, όσον αφορά το πετρέλαιο. Η ταινία στο δεύτερο μισό της κάνει αναπόφευκτα κοιλιά, ενώ οι αναφορές στην περίφημη ψεύτικη ταινία Argo είναι απειροελάχιστες. To τελευταίο κομμάτι της, με το αριστοτεχνικά κλιμακούμενο suspense σαφέστατα σώζει τα πράματα και γέρνει την ζυγαριά υπέρ των θετικών στοιχείων της ταινίας.

Ρεζουμέ :
Υπερπροβεβλημένο και με ένα γιγάντιο hype να το συνοδεύει, το Argo είναι σαφέστατα μια καλή ταινία, απλά όχι τόσο πολύ καλή. Επιπλέον, το γεγονός ότι βασίζεται σε αληθινή ιστορία τρόπον τινά δένει τα χέρια του μάστορα όσον αφορά την πλοκή, και έτσι τα πράματα είναι μοιραία πολύ περισσότερο «στεγνά» από όσο περιμέναμε σε μια μεγάλη χολυγουντιανή παραγωγή.  

Πόσα πιάνει; 3¾   / 5 

Grabbers


Μάστορας : Jon Wright
Παίχτες : Richard Coyle, Ruth Bradley, Russell Tovey
Με δυο λογάκια :
Όταν σε ένα μικρό νησί έξω από τις ακτές της Ιρλανδίας εισβάλλουν… εξωγήινοι βρικόλακες, ο κόσμος συνειδητοποιεί ότι ο μόνος τρόπος να παραμείνουν ασφαλείς είναι να δηλητηριάσουν το αίμα τους με αλκοόλ… δηλαδή να γίνουν όλοι ζάντα!


Αναλυτικότερα :
Συμπαθέστατο  B-movie από την Ιρλανδία που εκμεταλλεύεται κατά κόρον το μοναδικό της περιβάλλον αλλά και αυτοσαρκάζεται την περιβόητη ροπή των κατοίκων της προς τον αλκοολισμό; Ενώ μάχονται πλοκαμοφόρα τέρατα από το διάστημα; ΝΑΙ ΟΜΩΣ!!! Και δεν είναι συνίσταται μόνο στην καφρίλα το θέαμα. Το πρωταγωνιστικό δίδυμο η Workaholic αστυνομικός Lisa Nolan αλκοολικός και λίγο… ρεμάλι συνάδελφός της Ciaran O'Sa μπορεί να μην διερευνώνται εις βάθος σαν χαρακτήρες, αλλά τα λίγα που δείχνει η ταινία είναι υπεραρκετά για να δώσει σε αυτό το μοιραία αταίριαστο ζευγάρι πολλή ζωντάνια. Οι ατάκες ρέουν ανεμπόδιστα, το χιούμορ και οι καταστάσεις ισορροπούν μεταξύ του έξυπνου και του γουστόζικα καμένου, οι φάτσες είναι μία και μια και βασικά όλα συναινούν για να φτιαχτεί μια αναπάντεχα σφιχτή και καλοφτιαγμένη b-movie, ίσως από τις καλύτερες των τελευταίων ετών.

Το suspense χτίζεται σταδιακά και με μαεστρία (περνάει πάνω από το 1/3 της ταινίας μέχρι να δούμε πώς μοιάζουν αυτά τα τέρατα!) και η κλιμάκωσή του, από την έρευνα, την ανακάλυψη στοιχείων μέχρι την… απεγνωσμένη απόπειρα να πείσουν όλους τους κατοίκους του νησιού ότι είναι ζήτημα ζωής και θανάτου το να γίνουν λιώμα στο πιοτό (!!!) μέχρι την τελευταία μάχη, είναι όλα χάρμα οφθαλμών για όποιον μπορεί να εκτιμήσει μια καλή B-movie. Κάποιες σκηνές θα μπορούσαν να είχα περικοπεί στο μοντάζ, καθώς προς το τέλος τείνει να κάνει λίγο κοιλίτσα. Και θα ήταν ακόμη πιο κοντά στα δικά μου γούστα αν είχαν ανεβάσει λίγο τους τόνους στο στοιχείο του splatter και της δράσης, ενώ και η τελική μάχη σαφέστατα ήθελε κάτι το παραπάνω για να λάμψει. Όλα αυτά όμως είναι μικρές λεπτομέρειες.

Ρεζουμέ :
Γρήγορο, σπιρτόζικο, έξυπνο και εγκεφαλικά καμένο, το Grabbers είναι μια πολύ καλή b-movie που αναμφίβολα θα ικανοποιήσει τον κάθε φαν του είδους.

Πόσα πιάνει; 3¾  / 5 

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

ένα τραγούδι για σήμερα :


CRAZY LITTLE THING CALLED LOVE

... αυτό ακριβώς πρόεδρέ μου...


by : Queen


This thing called love I just can't handle it 

this thing called love I must get round to it 
I ain't ready 
Crazy little thing called love 
This (This Thing) called love 
(Called Love) 
It cries (Like a baby) 
In a cradle all night 
It swings (Woo Woo) 
It jives (Woo Woo) 
It shakes all over like a jelly fish, 
I kinda like it 
Crazy little thing called love 



There goes my baby 
She knows how to Rock n' roll 
She drives me crazy 
She gives me hot and cold fever 
Then she leaves me in a cool cool sweat 



I gotta be cool relax, get hip 
Get on my track's 
Take a back seat, hitch-hike 
And take a long ride on my motor bike 
Until I'm ready 
Crazy little thing called love 



I gotta be cool relax, get hip 
Get on my track's 
Take a back seat, hitch-hike 
And take a long ride on my motor bike 
Until I'm ready (Ready Freddie) 
Crazy little thing called love 



This thing called love I just can't handle it 
this thing called love I must get round to it 
I ain't ready 
Crazy little thing called love 
Crazy little thing called love 
Crazy little thing called love 

Week's Mistress : Andressa Urach



















Twixt


Μάστορας : Francis Ford Coppola
Παίχτες : Val Kilmer, Bruce Dern, Elle Fanning 
Με δυο λογάκια :
Ένας αλκοολικός συγγραφέας με την καριέρα του να έχει πάρει την κατιούσα… μια πολύ παράξενη πόλη… ένα παράδοξα, σχεδόν απαγορευμένα ελκυστικό και (μάλλον) νεκρό ανήλικο κορίτσι… ένας ψυχωτικός ιερέας, βρυκόλακες, φαντάσματα και ο… Edgar Allan Poe στο ρόλο του αφηγητή μιας πολύ παράδοξης όσο και σουρεαλιστικής ιστορίας που ακροβατεί ανάμεσα το ονειρικό και το πραγματικό…  


Αναλυτικότερα :
Αυτή είναι (παραδόξως) η πιο πρόσφατη ταινία του μεγάλου Francis Ford Coppola. Αλλά καταλαβαίνω απόλυτα αν δεν το ξέρατε καθόλου αυτό, βασικά και εγώ από τύχη το έμαθα. Και εν μέρει δικαίως – πολλές ατυχείς επιλογές έβαλαν την ταφόπλακα στην καριέρα του μεγάλου σκηνοθέτη, με αποκορύφωμα τα «Tetro» και «Youth without youth». Ε, λοιπόν, το Twixt είναι σαφέστατα καλύτερο από εκείνες τις ταινίες. Και είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον να βλέπεις έναν καταξιωμένο σκηνοθέτη να κάνει κάτι τόσο έξω από τα νερά του. Και σε αντίθεση με το κακό Hype του, (που εντάξει, λογικό, όλοι ευχαριστιούνται να κλωτσάνε ένα πτώμα) ουσιαστικά το Twixt είναι μια πολύ πρωτότυπη, παράξενη και αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσα ταινία.

Εντάξει, χάνει στις ερμηνείες. Και εφόσον τα παλικάρια δεν είχαν να διαθέσουν πολλά φράγκα για να αγοράσουν τα κορυφαία γραφικά υπολογιστή, θα έπρεπε τουλάχιστον να μειώσουν στο ελάχιστο τη χρήση αυτών των δευτεροκλασάτων γραφικών. Κατά τα άλλαόποιος τσιμπάει στην ιδέα μιας πολύ παράξενης, πρωτότυπης και αντισυμβατικής ταινίας, όπου τα πράματα είναι τουλάχιστον αμφιλεγόμενα και με πάμπολλες αναφορές στην λογοτεχνία και άλλες όψεις του γοτθικού, μια χαρά θα περάσει εδώ. Θα πω κάτι που θα το καταλάβουν ίσως μόνο οι παλιότεροι από εσάς. Θυμάστε εκείνα τα υπέροχα PC adventure games των αρχών της δεκαετίας του 90, τα οποία πλέον έχουν εκλείψει; Κάτι διαμάντια όπως τα Phantasmagoria, Garbiel Knight, Dark Seed κλπ; E, το Twixt είναι σαν να σύρραψε κάποιος τα βιντεάκια ενός τέτοιου παιχνιδιού και να τα διαμόρφωσε σε κανονική ταινία. Πράμα που είναι τουλάχιστον ενδιαφέρων, έτσι;

Ρεζουμέ :
Παράξενος και σουρεαλιστικός συνδυασμός ψηφιακής φωτογραφίας και γοτθικής κινηματογράφησης. Θυμίζει λίγο από Twin Peaks και αρκετά από τα υπέροχα adventure games εκείνης της εποχής. Ξαναφέρνει πίσω τον Val Kilmer (αγνώριστος!) από τον τάφο. Οι τεχνικές του αδυναμίες κάνουν κάποιες βασικές σκηνές να χάνουν σε ενέργεια και οι ερμηνείες θα μπορούσαν να είναι καλύτερες. Και η πλοκή δεν είναι τόσο κουκουρούκου, εγώ προσωπικά μια χαρά την κατάλαβα.

Πόσα πιάνει; 3 / 5