Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

ΕΠΤΑ / ΣΕΠΤΑ

λοιπόν, θα πρέπει να σας πω 7 πράγματα για τον εαυτό μου, επειδή μου το ζήτησε η "αδερφή" μου blogger, Ρία ,αλλά και γιατί έτσι πρέπει να κάνω για να τσεπώσω αυτό το ωραιότατο βραβειάκι που μου χάρισε! 



παίρνω βαθιά ανάσα λοιπόν και ξεκινάω : 


1)      έχω ΨΩΡΑ, αρρώστια, τρέλα με τα rpg, κοινώς τα επιτραπέζια (όχι του υπολογιστή!) παιχνίδια ρόλων. Ασχολούμαι με αυτά από μικρό παιδί, σχεδόν με ψυχαναγκαστικούς ρυθμούς και ποτέ μου δεν έπαψα να παίζω (σχεδόν πάντα σαν dungeon master) Αρκετά αρθράκια μου για διάφορα παιχνίδια του είδους έχω αναρτήσει και στην Καμαριέρα, στην κατηγορία “RPG”. Επίσης έχω συμμετάσχει σε events (πανελλήνια, όχι μαλακίες!) και εκδώσει υλικό στο μοναδικό περιοδικό σχετικά με τα παιχνίδια ρόλων που κατάφερε μέχρι τώρα να τυπώσει και να πουλήσει αντίτυπα στην Ελλάδα : το «Hackn Slash» fanzine.

2)      Αν και παίζω σχεδόν αποκλειστικά Dungeons & Dragons, ξεκίνησα σαν keeper του Call of Cthulhu, το οποίο εκτιμώ βαθύτατα (πιο πολύ από το dnd) και το θεωρώ πολύ ανώτερο, με την προϋπόθεση ότι έχεις τα κατάλληλα άτομα για να παίξεις. Αλλά δυστυχώς… «για να παίξεις dnd χρειάζεται ένας βαρεμένος, αυτός που θα κάνει τον dm. Για να παίξεις σωστό Call of Cthulhu, χρειάζεται να είναι ΟΛΟΙ βαρεμένοι!»

3)      Η δεύτερή μου αγάπη είναι η λογοτεχνία. Διαβάζω μανιωδώς (όταν βρω χρόνο!) Ειδικά στις διακοπές, άσε με σε μια παραλία, στην ξαπλώστρα με ένα βιβλίο, αυτός είναι ο παράδεισος για μένα, μονάχα τότε νιώθω την ψυχή μου πραγματικά  να ηρεμεί. Αγαπημένος μου συγγραφέας είναι ο Edgar Allan Poe, και δεύτερος ο Howard Phillips Lovecraft.

4)      Η λογοτεχνία με έχει επηρεάσει περισσότερο από όσο θα περίμενα. Από το 2000 γράφω διηγήματα. Έχω μαζέψει αρκετά για να εκδώσω ένα βιβλίο που κάποτε μπορεί να γίνει, αλλά μέχρι τότε τα έχω κρυμμένα, αδιόρθωτα και με μουντζούρες στο συρτάρι μου και τα δείχνω μονάχα σε φιλαράκια. Το βιβλίο θα ονομάζεται «Μεσονυκτικό». Πρόσφατα, ένα από τα διηγήματά μου, ο «ΨΥΧΟΠΟΜΠΟΣ» διακρίθηκε στο διαγωνισμό συγγραφής διηγήματος που οργάνωσαν οι εκδόσεις Ars Nocturna και το site diavasame.gr.

5)      Η τρίτη μεγάλη αγάπη μου είναι τα videogames και συγκεκριμένα τα CONSOLE videogames. Από παιδάκι μεγάλωσα στα ουφάδικα και είμαι ορκισμένος κονσολάς. Οι περισσότερες κονσόλες που ήρθε στην Ελλάδα πέρασαν και από τα χέρια μου : Atari 2600, Sega Master System, Sega Mega Drive, Atari Jaguar, Nintendo Gameboy, Nintendo 64, Playstation ONE, Playstation 2, PS3, XBOX 360. Και έχω κατά βάθος ακλόνητη πεποίθηση ότι όποιος παίζει videogames αποκλειστικά μόνο με τον υπολογιστή α) είναι αδερφή! β) ποτέ του δεν έμαθε τι σημαίνει να παίζεις αληθινό videogame.

6)      Έπιασα την πρώτη μου δουλειά στην ηλικία των 13μισό. Ήταν σε ένα εργοστάσιο παραγωγής τροφίμων στη Νότιο Αφρική. Ο μοναδικός ανήλικος και λευκός μέσα σε ένα crew απαρτιζόμενο αποκλειστικά από μαύρους εργάτες. Από τότε μου έχει μείνει το κουσούρι να έχω πάντα κοντά μου ένα μαχαίρι (μέχρι πρόσφατα, το «κοντά μου» σήμαινε «πάνω μου». Τα τελευταία χρόνια απλά το έχω κρυμμένο στην τσάντα που ενίοτε χρησιμοποιώ). Όλοι οι (φτωχοί) μαύροι στην Αφρική έχουν πάνω τους ένα μαχαίρι. Και έτσι και αποφασίσουν να το βγάλουν, απλά τη γάμησες. Τα αποτελέσματα μπορεί να είναι μόνο τα ακόλουθα 3 : α) να σε σφάξει στο γόνατο β) να τον σκοτώσεις εσύ πρώτος γ) να κωλοφαρδιστείς και σου τύχει να βρίσκονται κάπου κοντά και να σας πάρουν χαμπάρι οι μπάτσοι, πριν γίνει το κακό. Από τότε μέχρι σήμερα, έχω δουλέψει επιπλέον σαν : baby sitter, δάσκαλος αγγλικών (έχω Proficiency και πολλή μεγάλη άνεση και αγάπη με τα Αγγλικά, αν και η προφορά μου είναι Ελληνοβλάχικη) επιστάτης (στο μουσείο φωτογραφίας Θεσσαλονίκης) καφετζής, barman και για ένα φεγγάρι οικοδομή. Ενίοτε, απασχολούμαι και σαν στρατιωτικός ιατρός της Αεροπορίας, ειδικευόμενος Ψυχιατρικής.

7)      Οι γυναίκες μου έχουν φερθεί πολύ καλύτερα από όσο μου άξιζε.


Ουφ!!! Σαν επιστέγασμα όλων αυτών, θα δώσω με τη σειρά μου το βραβειάκι αυτό στους ακόλουθους 7 bloggers επειδή θέλω να μάθω ακόμα περισσότερα πράγματα για αυτούς : 

1)  Το blog του καλού φίλου Volrath, Beasts & Dwellers
  
2) To ιστολόγιο του καλού φίλου Γιάννη, J.Panag1982

3) To ιστολόγιο μιας από τις πρώτες μου φίλες στη blog-όσφαιρα. Mata και το Μπορμπότσαλό της!

4) Το blog της Έφης, Passion For Fashion!

5) Το blog gamos by Dimitra Tsouloucha που επίσης επιμελείται η Έφη,

6) Το Blog του Θανάση, Cartech!

7) το εξαιρετικά cult, Playing D&D with Pornstars!

The Lord of Steel (Hammer Edition)


Οι βασιλιάδες επέστρεψαν και πάμε βουρ για το review του καινούριου cd, το οποίο και καθυστέρησα αδικαιολόγητα πολύ! Υπόψην, μιλάμε για μια «πρώιμη» έκδοση που βγήκε σαν ψηφιακό download στις 16 Ιούνιου 2012 και σαν limited pre-release special edition CD με το Αγγλικό περιοδικό Metal Hammer (εξ ου και ο χαρακτηρισμός Hammer Edition) στις 26 Ιουνίου. Η «κανονική» έκδοση θα βγει μέσα στο φθινόπωρο και θα έχει εξώφυλλο από τον κατεξοχήν Manowar artist, τον θεό Ken Kelly, νέο ήχο και mastering στα κομμάτια και κάποιες καινούριες «εκπλήξεις».

Μουσικά, οι Manowar επέλεξαν να επιστρέψουν στα παλιά γνώριμα λημέρια των “Louder than Hell” και “Warriors of the World” με συναυλιακά – κυρίως – κομμάτια, πιο χαλαρή θεματολογία (κοινώς, τους γνωστούς κουκουρούκου στίχους που όμως είναι τόσο, μα τόσο πορωτικοί!!!) και γενικά πιο «ελαφρύ» feeling. βασικά, σκέψου το “Louder than Hell” με την παραγωγή του “Thunder in the Sky”, νομίζω ότι αυτός είναι ένας χαρακτηρισμός που περιγράφει με την μέγιστη δυνατή ακρίβεια το ηχόχρωμα αυτού του cd. Πάμε στα τραγούδια, ένα ένα ξεχωριστά :



The Lord of Steel :
Αν μη τι άλλο, οι Manowar ανοίγουν τον δίσκο δυναμικά! Το ομώνυμο τραγούδι είναι ένας Χεβυμεταλλικός κεραυνός με τρελαμένο, ξεσηκωτικό riff. Σαφέστατα το πιο γρήγορο και δυνατό κομμάτι του cd. Μιλάμε για ήδη κλασικό κομμάτι, τόσο σε setlist συναυλίας, αλλά – γιατί όχι; - ακόμα και σε best of συλλογή.

Manowarriors :
Το απαραίτητο τραγούδι – αφιέρωμα στους οπαδούς που υπάρχει πλέον σε σχεδόν κάθε δίσκο των Manowar. Στακάτο, δυνατό, συναυλιακό. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Born in a Grave :
Έτερος απαραίτητος τύπος Manowar τραγουδιού, το γνωστό και ως «εμβατήριο του δίσκου». Mid tempo ογκόλιθος, πλάκα πλάκα, κάνεις άνετα παρέλαση στο ρυθμό του. Ωραίοι στίχοι.

Righteous Glory :
Τραγουδάρα! Μιλάμε για το πλέον μελωδικό τραγούδι του δίσκου. Επίσης μιλάμε μακράν για την καλύτερη ερμηνεία του Eric Adams σε σχέση με τα υπόλοιπα τραγούδια του “The Lord of Steel”. Μοναδικό μειονέκτημα… είναι Scorpions τραγούδι! Χωρίς πλάκα τώρα, δεν θυμίζει απλά Scorpions, είναι τόσο ΙΔΙΟ που βασικά το χαρακτηρίζεις τραγούδι των Scorpions που απλά έτυχε να συνθέσουν και να εκτελέσουν οι Manowar!!! Μην τσινίζεις Volrath, έχω δίκιο και το ξέρεις!!! Απλά φτιάξε την εξής μαγική εικόνα με το μυαλό σου ; αντικατέστησε τη φωνή του Adams με αυτή του Klaus Meine και αντί για επικό στίχο με Βαλκυρίες και δε συμμαζεύεται, βάλε μια δακρύβρεχτη καψούρα του πόνου της επιθυμίας και του χωρισμού, όπως μόνο οι Scorpions ξέρουν να γράφουν! Βουαλά! Πάντως, είναι παρόλα αυτά κομματάρα από τις λίγες. Απλώς ψιλοσοκάρομαι γιατί ποτέ πριν δεν υπήρξε τραγούδι των Manowar (ούτε καν κάποιο από τα πιο μέτριά τους) που να μου θυμίζει άλλο συγκρότημα.

Touch the Sky :
Feelgood κομμάτι με ωραίο ρεφρέν. Ο «καινούριος» ήχος του μπάσου είναι ιδιαίτερα προεξέχων και ενοχλεί λιγουλάκι. Κατά τα άλλα, μια χαρά συμπαθές τραγούδι είναι, αλλά τίποτα παραπάνω. Δεν ξέρω, ίσως και να κακοέμαθα. Οι Manowar των τελευταίων ετών με έχουν μάθει σε πολλή περισσότερη «σκοτεινίλα».

Black List :
Το πιο αργό, βαρύ και σκοτεινό τραγούδι του δίσκου – και κατά τη γνώμη μου το πιο αδιάφορο. Όχι, δεν είναι χαλασμένη κάρτα γραφικών αυτό που σε ξεκουφαίνει, είναι το «μοντέρνο» μπάσο του DeMayo. Βαρύ και ασήκωτο, αλλά δυστυχώς με ήχο που κράζει ότι είναι τελείως ψεύτικος και αποτέλεσμα επεξεργασίας από υπολογιστή. Σχεδόν ενοχλητικό.

Expendable :
Τρομερό Riff! Μου θυμίζει το soundtrack ενός από τα πιο αγαπημένα μου videogames όλων των εποχών, του Nightmare Creatures για το PSONE όταν παίζεις σε πίστα με τελικό κακό!!! Και μόνο αυτό μου αρκεί για να αγαπήσω το “Expendable”. Χώρια που κλείνει ένοχα το μάτι στην ομώνυμη ταινία! Πουτάνα όλα λέμε!

El Gringo :
Το πρώτο κομμάτι που «διέρρευσε» από το “The Lord of Steel”, φυσικά πριν κυκλοφορήσει. Ο Gringo αν και συνταξιούχος, το λέει η καρδούλα του και θυμίζει δυνατά τα τελευταία τραγούδια του «Louder than Hell» και «Warriors of the World». Βασικά, δεν θα εκπλησσόμουν καθόλου αν μάθαινα ότι και ο Gringo αποτελεί απομεινάρι από εκείνη την περίοδο των Manowar!

Annihilation :
Έτερο τραγούδι που θα μπορούσε να βρίσκεται άνετα στο “Louder than Hell”. Και μόνο από αυτή την πρόταση, όσοι είναι φίλοι των Manowar, ξέρουν ήδη τι θα ακούσουν.

Hail. Kill and Die :
Έτερη κλασική κατηγορία Manowar τραγουδιού, αυτό που οι στίχοι του απαρτίζονται από λέξεις κλειδιά και κλασικές φράσεις της θεματολογίας των Manowar, όπως αυτή διαμορφώθηκε εδώ και 30 και βάλε χρόνια. Δυστυχώς, μαζί με το “Black List” είναι τα πιο αδιάφορα τραγούδια του cd.

Ρεζουμέ :
Οι Manowar επέστρεψαν και μας προσφέρουν έναν δίσκο που μπορεί να μην είναι ο καλύτερός τους, αλλά είναι μια σαφέστατα αξιοπρεπέστατη κυκλοφορία και πάνω από όλα, είναι ένας καθαρόαιμος MANOWAR δίσκος, με ότι συνεπάγεται αυτό. Προσωπικά διατηρώ σαφέστατες αντιρρήσεις όσον αφορά τον – ας τον πούμε – εκμοντερνισμό του ήχου τους και την προσθήκη των εφέ παραμόρφωσης. Όχι γιατί τραβάω κάποιο ζόρι με την αλλαγή γενικώς, οι Manowar εξάλλου ανέκαθεν κατάφερναν – και ακόμη καταφέρνουν – με ένα σχεδόν μαγικό τρόπο να κάνουν την κάθε καινούρια τους κυκλοφορία να ακούγεται σαφώς διαφορετική από όλες τις άλλες και ταυτόχρονα να διατηρεί την αναμφισβήτητη σφραγίδα τους. Απλά πιστεύω ότι οι Manowar δεν χρειάζονται cool και «κακά» εφέ και κόλπα για να παράγουν επιβλητική, επική και ατσάλινη μουσική. Με την ίδια λογική, δεν χρειαζόντουσαν τα «τζουμ ταρατατζούμ», τις χορωδίες, τις επεξεργασμένες στον υπολογιστή φωνές και την… ορκομωσία των Βίκινγκ Ευελπίδων (!!!) στο προηγούμενο «Gods of War» - που προσωπικά ανέκαθεν έβρισκα αφόρητα σοβαροφανές.

Η νέα εποχή βρίσκει τους Manowar ντούρους και ετοιμοπόλεμους. Ίσως να τους λείπει λίγη από την αυτοπεποίθηση που είχαν παλιά και αυτό ίσως να τους κάνει να ψάχνουν διάφορα τεχνάσματα για να ακουστούν ακόμα πιο δυνατοί, πιο φρέσκοι, πιο «επικοί». Για μένα, κάτι τέτοιο απλά δεν έχει κανένα νόημα. Οι Manowar δεν χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα και σε κανέναν. Και το “Lord of Steel” είναι περίτρανη απόδειξη για αυτό. Και μόνο σκεφτόμενος ότι μια τόσο φρέσκια δουλειά βγαίνει από ένα συγκρότημα που έχει γράψει πάνω από 30 χρόνια καριέρας, φτάνει. Hail the kings of metal! Stand and face the Lord of Steel!

The Cabin in the Woods


Μάστορας : Drew Goddard
Παίχτες : Kristen Connolly, Chris Hemsworth & Anna Hutchison
Με δυο λογάκια :
Πέντε νεαροί καταφεύγουν σε ένα έρημο σπίτι για να περάσουν ένα ξένοιαστο σαββατοκύριακο. Εννοείται πως σύντομα κάτι πολύ κακό θα τους συμβεί! Κι όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο φαίνονται. Και η κάθε δραστηριότητά τους παρακολουθείται στενά από ένα μυστήριο σωματείο…



Αναλυτικότερα :
Ειλικρινά, πόσες φορές έχεις δει ταινίες copy / paste του είδους; Ο κόσμος πολύ απλά δεν θα βαρεθεί να βλέπει τους ίδιους και τους ίδιους ανθρωπότυπους εφήβων να σφαγιάζονται από κάποιο κακό πράμα, όσα χρόνια και αν περάσουν, όσο και αν έχει υπερκορεστεί το είδος, όσο χαμηλά κι αν πέσουν τα στάνταρ τους. Και μετά σκάει μύτη ένα διαμάντι τύπου “Scream”, “Behind the Mask” και φυσικά «The Cabin in the Woods». Και λες χαλάλι που είδες τόσα κινηματογραφικά σκατά τόσα χρόνια τώρα, γιατί πολύ απλά μέσα σε αυτά υπάρχουν κρυμμένες κάποιες (λίγες!) ταινιάρες που αξίζουν αυτό τον κόπο. Δες για παράδειγμα εδώ. Ένα πανέξυπνο σενάριο γραμμένο από τον Joss Whedon (των Firefly και Serenity) που βασικά είναι μια μεταμοντέρνα μείξη teen horror/comedy, με μια δόση μεταφυσικής θεωρίας συνομωσίας, ολίγη από Lovecraft-ικό τρόμο, μαύρο χιούμορ όπου χρειάζεται, ΑΠΕΙΡΑ δωράκια και κρυμμένες αναφορές (και πολλή σάτυρα!) για τους φαν του είδους και πάνω από όλα, χρησιμοποιώντας όλα τα κλισέ και τα στερεότυπα των ταινιών του είδους για να τα ξεμπροστιάσει, να τα εξωραϊσει και – γιατί όχι! – να τολμήσει να τους δώσει ακόμη και μια λογική εξήγηση!!!

Επειδή το The Cabin in the Woods στριμώχνει τόσο πολύ υλικό και αναφορές σε μια πεπερασμένη διάρκεια, ήταν μοιραίο να μείνει σε κάποια άλλα πράγματα πίσω. Όπως και να έχει, δε χωρούν δυο καρπούζια σε μια μασχάλη. Το κατεξοχήν δικό του horror κομμάτι υπολείπεται, είναι βασικά μονάχα ένα πάτημα για επιδεχθεί η όλη (καταπληκτική και ευφυέστατη) σάτυρα / nerdgasm και μόνο προς το τελευταίο μέρος του προσπαθεί να σηκώσει ανάστημα. Επίσης, τα εφέ του υπολογιστή θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερης ποιότητας, όπως έχουν κάποια από αυτά είναι απαράδεκτα ψεύτικα για φετινή ταινία.
  
Ρεζουμέ :
Ένα σπάνιο δείγμα δημιουργικότητας σε ένα αφόρητα γερασμένο και βαλτωμένο είδος ταινιών. Και μόνο για αυτό αξίζει να δεις το The Cabin in the Woods. Όχι η καλύτερη, αλλά μακράν η εξυπνότερη πρόταση για ταινία τρόμου, για την τελευταία πενταετία τουλάχιστον.

Πόσα πιάνει; 4 / 5 

Battleship


Μάστορας : Peter Berg
Παίχτες : Alexander Skarsgård, Brooklyn Decker & Liam Neeson
Με δυο λογάκια :
Ένας διεθνής στόλος πλοίων του πολεμικού ναυτικού συγκρούεται με μια αντίστοιχη εξωγήινη αρμάδα. Το αποτέλεσμα θα είναι μια δυνατή μάχη που θα διεξαχθεί σε θάλασσα, ξηρά και αέρα.



Αναλυτικότερα :
Καμιά φορά το Hollywood απλώς λειτουργεί με πολύ παράξενο και αψυχολόγητο τρόπο. Εδώ, ο στόχος ήταν να μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη το κλασικό επιτραπέζιο παιχνίδι ΝΑΥΜΑΧΙΑ που όλοι σχεδόν παίξαμε τουλάχιστον μια φορά σαν παιδιά. Και για να το κάνουν αυτό έφτιαξαν μια τεράστια παραγωγή τύπου Independence Day (σχεδόν) και έριξαν μέσα τα πιο καυτά ονόματα του Hollywood. Βασικά, σαν να πετάς ένα τεράστιο budget στο καλάθι των αχρήστων, μόνο και μόνο για να φτιάξεις ταινία για ποπ κορν που να είναι χαζή ακόμα και για τα δεδομένα αυτού του εξ ορισμού χαζού είδους ταινιών. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς εκεί έξω ότι ένα απλό παιδικό παιχνίδι μπορεί να δώσει αρκετό υλικό για να φτιαχτεί μια - έστω απλοϊκή – ταινία. Σωστά;

Ε, λοιπόν, οι πολύ κακές προσδοκίες που είχα, ευτυχώς διαψεύστηκαν. Και δε μπορώ παρά να βγάλω το καπέλο στον μάστορα και όλους τους συντελεστές, γιατί πολύ απλά με το ισχνό υλικό που είχαν στη διάθεσή τους, έφτιαξαν μια αξιοπρεπέστατη και μπαμπάτσικια ταινία δράσης στα πρότυπα των «Battle For LA», «SKYLINE», «independence day», «Armageddon», «star trek». Ειλικρινά, πιστεύω ότι δεν θα μπορούσε με την καμία να γίνει καλύτερη δουλειά από αυτήν που έχει γίνει εδώ, δεδομένης είπαμε της φτώχειας – ή βασικά της ολικής ανυπαρξίας αυθεντικού υλικού και ιδεών. Το Battleship είναι γκαζωμένο, φασαριόζικο, πορωτικό, έχει ωραίες ερμηνείες, την υπέροχη Brooklyn Decker και μια απρόσμενα καλή Rihanna. Είναι πηγμένο στα στερεότυπα, τον αμερικανοπατριωτισμό, στα κλισέ και στις κουλαμάρες του είδους και αυτό παραδόξως του προσθέτει ακόμα περισσότερους πόντους. Απλά δεν μπορείς να μείνεις ασυγκίνητος όταν το μουσειακό πλωτό τέρας U.S.S. Missouri βρυχάται ενώ οι μηχανές του παίρνουν μετά από τόσες 10ετίες πάλι εμπρός, με ένα πλήρωμα από παππούδια βετεράνους του β’ παγκοσμίου πολέμου, να ρίχνουν κάρβουνα στη μηχανή για να πάρει μπρος. Προκειμένου να πολεμήσουν τους απείρως τεχνολογικά ανώτερους εξωγήινους. Και ενώ το «Thunderstruck» των AC/DC βαράει στα ηχεία. Δηλαδή, αν δεν σε αγγίξει μπιτ κάτι τέτοιο, ε, τι να πω, μάλλον ήρθε καιρός να κόψεις τα ψυχοφάρμακα!

Ρεζουμέ :
Σαφέστατα δεν είναι η ταινία δράσης που θα αλλάξει το σκηνικό στον χώρο. Αλλά είναι ένα αξιοπρεπέστατο μέλος αυτής της μεγάλης οικογένειας, έχει ψυχή, μαγκιά και καταφέρνει με έναν σχεδόν μαγικό τρόπο να μετατρέψει τα εκ γενετής μειονεκτήματά του, σε προτερήματα. Και επιπλέον, προσφέρει μια αρκετά πιστή κινηματογραφική μεταφορά του κλασικού επιτραπεζίου παιχνιδιού!

Πόσα πιάνει; 3,5 / 5 

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

Hot Stuff : Mari Paraiba













Colombiana



Μάστορας : Olivier Megaton
Παίχτες : Zoe Saldana, Michael Vartan & Callum Blue 
Με δυο λογάκια :
Έχοντας γίνει μάρτυρας στην εν ψυχρώ δολοφονία των γονιών της από Κολομβιανούς μαφιόζους της ηρωίνης, ένα κοριτσάκι μεγαλώνει και γίνεται μια πανέμορφη, όσο και επικίνδυνη γυναίκα. Όταν τελειοποιεί τις τεχνικές της σαν δολοφόνος, ξεκινά την αναζήτηση για τους υπευθύνους για τον φόνο των γονιών της, με σκοπό να πάρει εκδίκηση…



Αναλυτικότερα :
Αν υπάρχει ένας Γάλλος σκηνοθέτης που τον γνωρίζει ολάκερο το σινεφήλ (μη-Γαλλικό!) κοινό, είναι ο Luc Besson. Και ακόμη και αν δεν έχεις δει κάποια από τις ταινίες που σκηνοθέτησε, είναι πολύ πιθανό να έχεις δει κάποια από τις άπειρες στις οποίες έχει βάλει το χεράκι του, με πολλαπλές ιδιότητες (παραγωγός, σεναριογράφος, συνσκηνοθέτης κλπ). Μιλάμε για τον άνθρωπο που είναι υπεύθυνος για τα έπη «Léon: The Professional», «Nikita», «Τhe Fifth Element» και δεν συμμαζεύεται. Βασικά, όπου βλέπεις πλέον το χαρακτηριστικό σηματάκι που γράφει EuropaCorp, να ξέρεις ότι πρόκειται για την δική του εταιρία. Θες και σχετικούς τίτλους ταινιών; Λοιπόν… κρατήσου :  Transporter, η σειρά ταινιών District B13, Wasabi, Taken, From Paris With Love, Danny The Dog, Bandidas, Kiss Of The Dragon, Yamakasi, Crimson Rivers 2, Hit-man και η λίστα πάει για πάντα…

και κατάλήγει στο Colombiana. Οπότε, βασικά ξέρεις τι να περιμένεις. Δράση πολλών οκτανίων, πολλά κλισέ των ταινιών του είδους και τη χαρισματική Zoe Saldana να φοράει τον ρόλο της δολοφόνου Cataleya σαν γάντι. Το πρόβλημα, βρίσκεται σε ότι έγραψα παραπάνω. Δηλαδή, στο ότι το Colombiana (= γυναίκα από την Κολομβία) μοιάζει εκπληκτικά με οτιδήποτε άλλο έχει βγάλει ο σκηνοθέτης / παραγωγός / σεναριογράφος – ειδικά με τα «Léon» και «Nikita». Με μια λεπτομέρεια : ότι είναι πολύ κατώτερο από όλες αυτές τις ταινίες. Όχι ότι κάτι συγκεκριμένα πάσχει στο Colombiana, τουλάχιστον όχι σε κάποιον ας το πούμε «τεχνικό» τομέα. Απλά, όλες οι προαναφερθείσες ταινίες, είχαν ένα τσαμπουκά, βασικά κάτι καινούριο να προσφέρουν, τουλάχιστον για την εποχή που βγήκαν. Κάτι τέτοιο επουδενί δεν ισχύει εδώ, γιατί πολύ απλά το colombiana είναι πνιγμένο στα κλισέ που ο ίδιος του ο πνευματικός πατέρας δημιούργησε και όχι μόνο δεν καταφέρνει να δείξει κάτι νέο σε σχέση με τους φιλμικούς προπάτορές του, αλλά δεν καταφέρνει καν να τους ξεπεράσει.

και να ήταν μόνο αυτό. Μηδενική ανάπτυξη χαρακτήρων, σενάριο που φλερτάρει με τα όρια του απλοϊκού, κάνουν το Colombiana να φτάνει στην κατηγορία της χαζής B action flick κι τίποτα παραπάνω. Όπως σε όλες τις παραγωγές της EuropaCorp films, έτσι και εδώ τα production values είναι σε εξαιρετικό επίπεδο. Δυνατή η Zoe Saldana, και υποστηρίζει μια χαρά τις δύσκολες σκηνές δράσης, σε μια εκ των οποίων θα δεις ίσως για πρώτη φορά στα χρονικά να χρησιμοποιείται μια οδοντόβουρτσα σαν… φονικό όπλο! Κατά τα άλλα, μονάχα αν είσαι ιδιαίτερα συνειδητοποιημένος θα απολαύσεις ότι έχει να σου προσφέρει το Colombiana. Αλλά και πάλι, υπάρχουν δεκάδες καινούριες ταινίες που κάνουν τη δουλειά τους πολύ καλύτερα από αυτό. Τόσο το «The Mechanic» όσο και το «Hanna» είναι πολύ καλύτερά του, και αυτοί οι τίτλους τους βρήκα χωρίς καν σκέψη και διαλέγοντας από φετινές και περσινές ταινίες. Αν το πάμε ακόμη πιο παλιά… άστο να πάει καλύτερα…  

Πόσα πιάνει; 2,5 / 5